آخرهفته سری به سایت ای بِی زدم، اما به جای وسيله ای كه دنبالش می گشتم، به چند مورد استفاده ی غير استاندارد از ساختار منفی در زبان انگليسی بر خوردم:

We not ship to Russia یا We not use cheap couriers

اين نوع استفاده آنقدر در ميان فروشندگان مختلف متداول است كه به سختی می توان باور كرد ساختاری بهتر از اين را بلد باشند. برعكس، ساختار منفی بدون فعل كمكی آنقدر رايج است كه مي توان گفت استفاده از آن عمدی است.

اين مساله از دريچه ی ارتباط بین فرهنگی كاملا قابل توجيه است، چرا كه در انگليسي، تشخيص ساختار منفي از ساختار تاكيدی واقعا كار سختی است. مثلا  We don’t ship to Russia خيلي شبيه ساختار تاكيدیWe do ship to Russia  است و كسی با مهارت و تجربه ی محدود به راحتی ممكن است  n’t ريزه ميزه را از قلم بيندازد ( يا آن را در گفتار نشنود).

كاربرد ساختارغيراستاندارد ” فعل+We+not” به جاي ساختار استاندارد ” فعل+ We+ don’t “ توسط فروشندگان اينترنتی در محيط های بين المللي، مثال خوبی است از سازگاری زبان انگليسی –و البته همه ی زبانهای انسانی- با بافتی كه در آن به كار مي رود. آيا اين مشاهده ی كوچك من در سایت ای بی گواه ديگری است بر اين حقيقت كه ساختار زبان تا حدی توسط ساختار اجتماعی تعريف می شود؟ چنانكه در مقاله ای كه اخيرا سر وصدای زیادی بر پا کرده است هم اين طور گفته شده است.

در آن مقاله، گری لوپيان ( دانشمند ادراكي) و ريك ديل ( روانشناس) نشان مي دهند زبان هايی كه تعداد سخنگويان بيشتر، گستره ي جغرافيايی وسيع تر و ارتباط زبانی بالاتری دارند، نسبت به زبان هايی با سخنگويان كمتر، گستره ی جغرافيايی محدودترو ارتباط زبانی كمتر، ساخت واژه ی ساده تری دارند. آن ها گروه اول را زبان های همه فهم و گروه دوم را زبان های خاصه فهم مي نامند و يك  فرضيه ی محيطی زبان شناسی مطرح می كنند كه بر اساس آن:

همانطور كه ارگانيسم های زيست شناختی متاثر از محيط بوم شناختی خود هستند، ساختارهای زبانی هم با  محيطی كه درآن آموخته و استفاده می شوند تطابق می يا بند.

ادعای اصلي آن ها اينست كه زبانهای همه فهم را افراد بزرگسال ياد می گيرند و هرچه تعداد زبان آموزان بزرگسال زبانی بيشتر باشد، آن زبان از نظر واژگانی ساده تر است. يكی از متغيرهايی كه آنها مورد تحليل قرار مي دهند ساختار منفی است. آن ها  بر اين باورند كه:

زبان های همه فهم بيشتر با استفاده از راهكارهای تحليلی ( كلمه ی منفی) ساخت منفی را تجزيه می كنند نه با استفاده از صرف ( وندها) و اين زبان ها بين راهكارهای واژه سازی و وندسازی تغييرات فردی كمتری دارند.

We not ship to Russia مثالی عالی از اين مورد است! متاسفانه، مشكل بارزاينجاست كهWe not ship to Russia بدنام ترین راه ممكن برای بيان ساختار منفی در انگليسی است. در مقابل، گونه ی نحوی استاندارد برای بيان منفی در انگليسی  نسبتا مبهم است. بعلاوه، ساخت منفی نه فقط از طريق نحو، بلكه از طريق ساختمان واژه هم بيان می شود. براي مثال، to unfriend ( كه فكر مي كنم در جايي خوانده ام كه شخصی آن را به عنوان واژه ی برگزيده ی دهه انتخاب كرده است) را در نظر بگيريد. بنابراين من رسما اعلام می كنم به اينكه نظريه ی تكامل در مورد زبان هم بتواند به کار رود اعتقاد ندارم!

گذشته از اينكه براي بيان ساختار منفی راه های زيادی وجود دارد ( يا برای بيان هر يك از متغيرهای اين مطالعه)، چند نكته در ارتباط با فرضيه های نهفته در اين مطالعه به نظرم ميرسد:

زبان شيء نيست، زبان يك ارگانيسم زيست شناختي نيست. گاهي اوقات مفيد است كه با زبان به عنوان يك موجود و حتي به عنوان يك ارگانيسم زيست شناختي رفتار كرد. اما اين فقط يك استعاره است. زبان يك مهارت است، فرايندی كه طي ارتباط متقابل دوام مي آورد.

صحبت كردن از يك زبان خاص با يك اسم خاص هميشه ملموس پنداری است و همانطوركه قبلا هم گفته ام معمولا بر تعاريف سياسی مبتنی است. آن دسته از تحقيقات زبان شناسی كه اين تعاريف سياسی را به عنوان حقايق زبان شناسی می پذيرند اشكال دارند. در حالی كه شايد بهتر باشد فقط زبان استاندارد را به حساب آوريم، اگر آگاهانه پديده های غير استاندارد زبان را از اين رده خارج كنيم يكی از جنبه های اصلي ساختار منفي در انگليسي را از دست خواهيم داد ( مثلا در حيطه ی این بحث، ما منفي های دوتايی را از دست ميدهيم:I ain’t got no money).

در فرآيند يادگيری زبان مسئله فقط بقایِ سازگارترین نيست. از ديدگاه ارتباط بين فرهنگي جمله ی We not ship to Russia مسلما از جمله ی We don’t ship to Russia بهتر است. پس می توان گفت جمله ی اول نسبت به جمله ی دوم سازگارتر است. با این حال، جمله ی اول نمي تواند به اين زودی جايگزين جمله ی دوم شود چرا كه نظريه های زبان استاندارد، معلم های زبان، كتابهای درسي، كاربرد عاميانه ی زبان و چيزهايي از اين قبيل وجود دارند كه در سناريوی تحول زبان مداخله می كنند. بايد پذيرفت كه نويسندگان اين مقاله هم در اين رابطه اندك موافقت خود را اعلام مي كنند:

ساده سازي واژگاني كه به دنبال گسترش زبان رخ مي دهد، ممكن است از طريق دستور تجويزی ( يا به عبارتي اموزش رسمی) كاهش يابد، چنانكه اين مسئله در مورد گسترش زبان روسی در قرن بيستم هم صادق بوده است.

آيا پيچيدگي زبان شناسانه معادل دشواری است؟ دشواری زبان شناسی به ديد مخاطب بستگي دارد. مثلا، من خودم شخصا فكر می كنم زبان چينی پيچيدگی واژگانی چندانی ندارد ولی به خاطر تن خاصي كه دارد كمی ترسناك است. انگليسي هم زبان ديگری است كه پيچيدگی واژگاني كمتری دارد اما مطمئنا كلمات مركب آن (take out, take over, take along, take in, take off) اين سادگی را جبران مي كنند.

آيا تعداد كاربران زبان، گستره ي جغرافيايي و ميزان ارتباط زبانی با  ساختار اجتماعی مترادف است؟ به نظر من كه اين طور نيست.

چطور مي توان ميزان ارتباط زبانی را سنجيد؟ نويسندگان مقاله ی فوق ميزان ارتباط زبانی را معادل تعداد همسايگان زبانی كه از Ethnologue و Global Mapping Institute حاصل می شود می نامند. جدا از اينكه من مطمن نيستم اين تعريف بتواند فرايند مورد نظر آنها را شرح  دهد، دو سوال اساسی هم در این زمینه مطرح مي شود:

اول: منظورچه گونه هايی از همسايگان زبانی است؟ مثلا انگليسی ايرلندی يا انگليسی هندی؟ مسلما انگليسی هندی نسبت به گونه ی ايرلندی همسايگان زبانی بيشتری دارد و با همسايگان خود ارتباط بيشتری هم دارد.

دوم: چه برهه ای از زمان مورد نظر است؟ تبديل زبان انگليسی از يك زبان صرفی به يك زبان غیر صرفی در قرون وسطی رخ داد. آن زمان يقينا دوره ی ارتباطات زبانیِ بسيار گسترده بود (مستعمره نشينی اسكانديناوی ها و هجوم نورمان ها)، هر چند به نظر مي رسد كه قدرت موقعيت ارتباطی مهم تر ازتعداد زبان های درگير بوده است. همزمان با اين جريان، انگليسي در آن زمان فقط توسط عده ی معدودی ودر يك ناحيه ی جغرافيايی محدود در جزاير بريتانيا صحبت مي شد. در نتيجه، بر اساس مقياس لوپيان و ديل، زماني كه تحول اساسي دستوری رخ داد انگليسي روی پيوستار به سمت زبانهای خاصه فهم نزديك تر بوده است. داده های معاصری كه در يك برهه ی زمانی جمع آوری شده اند چطور ميتوانند در مورد تحول زبان چيزی بگويند؟

زبان با ظرافت خاصی به زندگی اجتماعی سخن گويانش گره خورده است. انسانها “با استفاده از كلمات كارهايشان را انجام مي دهند” و اين اتفاق در بافتهای اجتماعی رخ مي دهد. من اين مسئله را يكی از اصول بنيادی تفكر در مورد زبان مي دانم. تحقيقات زبان شناسی هم بايد در اشكال منطقی درك ما را از اين اصل بنيادی افزايش دهند. اگر زبان به يك متغير ( پيچيدگی واژگانی) و ساختار اجتماعي به سه متغير( تعداد سخن گويان، گستره ی جغرافيايی و ميزان ارتباط زبانی) كاهش يابد، نمی توانم جلوی این برداشت خود را بگیرم  كه تحقيقات ناكام مانده اند. همانطور كه انيشتين گفته است: “نه هر آنچه كه می تواند شمرده شود مهم است، و نه هر آنچه كه مهم است شمرده می شود.”

Lupyan G, & Dale R (2010). Language structure is partly determined by social structure. PloS one, 5 (1) PMID: 20098492

From an intercultural communication perspective, it makes perfect sense; English negation is really hard to distinguish from the emphatic form: “We don’t ship to Russia” is very similar to the emphatic “We do ship to Russia” and it’s easy for someone with limited proficiency to overlook the puny “n’t” (or not to hear it when spoken).

The non-standard “we not VERB” construction instead of the standard “we don’t VERB” construction by online sellers operating in an international environment is thus a great example of the adaptability of English – and all human languages – to its context of use. Is my little observation on e-bay thus further evidence for the fact that “language structure is partly determined by social structure” as a recent research paper that’s currently making the media circuit has it?

In that paper, Gary Lupyan and Rick Dale, a cognitive scientist and a psychologist, show that languages with large numbers of speakers, wide geographical spread and a high degree of language contact are less likely to have complex morphologies than languages with fewer speakers, limited geographical spread and a low degree of language contact. They call the former languages “exoteric” and the latter “esoteric” and advance a “linguistic niche hypothesis,” which proposes that

Just as biological organisms are shaped by ecological niches, language structures appear to adapt to the environment (niche) in which they are being learned and used.

Their key claim is that “exoteric” languages are learnt by adults and the more adult language learners a language has, the less morphologically complex it is. Negation is one of the variables they analyze and their claim is that “exoteric” languages

[a]re more likely to encode negation using analytical strategies (negative word) than using inflections (affixes) and are less likely to have idiosyncratic variations between word and affixation strategies.

“We not ship to Russia” is the perfect example! Unfortunately, the obvious problem is that “we not ship to Russia” is clearly the most stigmatized way to express negation in English. By contrast, the standard syntactic form to express negation in English is rather opaque. Furthermore, negation is not only expressed syntactically but also morphologically as, for instance, in to unfriend (which I seem to have read somewhere was voted word of the decade by someone). So, I hereby declare myself to be a non-believer of the idea that the theory of evolution applies to language!

Apart from the fact that there are many ways to express negation (or any of the other variables that are featured in the study), I see a couple of issues with some of the premises underlying the study:

• A language is not a thing, it is not a biological organism. Sometimes, it’s very useful to treat a language as an entity, even as a biological organism, but that’s just a metaphor. Language is a practice, a process that “lives” in interaction.
• To speak of “a particular language with a name” is always a reification, one that usually relies on political definitions, as I’ve discussed before. Linguistic research that accepts those political definitions as linguistic facts is fundamentally flawed. While it may be neater to only account for the standard language, we miss a key aspect about negation in English if we willfully exclude non-standard phenomena from the account (e.g., double negation (“I ain’t got no money”) in our case)
• In language learning, it’s rarely only a case of survival of the fittest. From an intercultural communication viewpoint “We not ship to Russia” is clearly superior to “We don’t ship to Russia” and the former could thus be said to be “fitter” than the latter. Even so, the former is not going to displace the latter anytime soon because there are standard language ideologies, language teachers, textbooks, common usage and what not that are intervening in the evolutionary scenario. Admittedly, the authors do provide a little nod in that direction:

Morphological simplification following spread may greatly reduced [sic!] through prescriptivism (namely, formal instruction) as was common in the case of the spread of Russian in the 20th century.

• Does morphological complexity equal difficulty? Linguistic difficulty is in the eye of the beholder. Personally, for instance, I find Chinese, a language that has very little by way of morphological complexity, pretty daunting because of the tones. English is another language with comparatively limited morphological complexity but it sure makes up for that with phrasal words (take out, take over, take along, take in, take off, take up … huh?!)
• Does number of language users, geographic spread and degree of language contact equal “social structure”? Not in my book.
• How do you measure “degree of language contact”? The authors identify the degree of language contact as the “number of linguistic neighbors derived from Ethnologue [1] and the Global Mapping Institute [33].” Apart from the fact that I’m not sure this explains their procedure in full, this begs two key questions:
  • Linguistic neighbors of which variety? For example, Irish English or Indian English? Indian English clearly has more “linguistic neighbors” and more intense contact with them than Irish English.
  • At which point in time? The transformation of English from an inflectional language to an isolating one took place in the Middle Ages. That was clearly a time of intense language contact (Scandinavian settlement and Norman invasion) although it seems that the intensity of the contact situation mattered more than the number of languages involved. At the same time, at the time, English was really only spoken by a handful of speakers in a limited geographical area in the British Isles – so on Lupyan’s and Dale’s scale it would have been closer to the “esoteric” end of the continuum when the key grammatical transformation happened. How can contemporary data, collected at a single point in time, tell us anything about evolution?

Language is intricately linked to the social life of speakers. Humans “do things with words” and they do so in social contexts. I regard that as a fundamental of all thinking about language. Linguistic research should enhance our understanding of that fundamental in meaningful ways. If language gets reduced to one variable (“morphological complexity) and social structure to three variables (“number of speakers, geographical spread, degree of language contact) I cannot help but feel that the research has missed the mark. “Not everything that can be counted counts, and not everything that counts can be counted”, as Einstein would have said.

Reference

Lupyan G, & Dale R (2010). Language structure is partly determined by social structure. PloS one, 5 (1) PMID: 20098492