Amoo (‘Uncle’) Poorang

Persian version of my recent post about “Ridiculing accents”

Translated by Behnam Keimasi (بهنام کیماسی)

آیا مایه گذاشتن از اقلیت‌های زبانی برای سرگرم کردن کودکان کار درستی است؟ این سوالی بود که حدود دو ماه پیش زمانی که داشتم یک برنامه تلویزیونی مخصوص کودکان را در تلویزیون ایران مشاهده می کردم از خودم پرسیدم. مجری این برنامه با تقلید و انجام تردستی های کودکانه گروه بزرگی از کودکان 5 تا 8 ساله را سرگرم می کرد. یکی از جنبه های اجرای سرهم بندی شده، کودکانه و ظاهرا جالب این مجری این بود که وی گیلکی را با لهجه ای ساختگی صحبت می کرد.
گیلکی یکی از گونه های زبانی مردم شمال ایران است که از ریشه با فارسی، کردی، تالشی، بلوچی و دیگر گونه های زبانی ایرانی مرتبط است. بیشتر همخوان های گیلکی با همخوان های فارسی یکسان است، اما مصوت های این دو با هم تفاوت دارند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد گیلکی می توانید به اینجا و اینجا مراجعه نمایید.
اجرایی نظیر آن چه که در بالا توصیف شد به چه چیزی منجر می شود؟ چنین اجرایی از یک سو موجب خندیدن کودکان می شود اما از سوی دیگر چنین کلیشه های قومی و نژادی را در ذهن کودکان جاودان و به سخره گرفتن این گونه زبانی را به ملکه ذهن آنان تبدیل می کنند. در ایران به سخره گرفتن گونه های زبانی با استفاده از لطیفه های قومی و نژادی نه تنها در مورد گیلکی، بلکه در مورد هر نوع گونه زبانی دیگری به جز تهرانی استاندارد بسیار شایع است. این کار هم چنین موجب آزردگی فراوان در میان اقلیت های زبانی قومی و نژادی می شود. در این زمینه، می توان به هر کسی حق داد تا چنین سوالی را مطرح کند که چرا به چنین کلیشه سازی قومی و نژادی به طور رسمی در تلویزیون ملی و در برنامه ای که مخصوص نسل آینده است صحه گذارده می شود؟ آیا نباید رسانه های ما به رفع مسائل قوم گرایانه کمک کنند و در همدل کردن ملت برای حفظ میراث فرهنگی این مرز و بوم نقش داشته باشند؟ ایجاد سرگرمی دلیلی بر پخش کردن بذر دشمنی و سوء تفاهم در بین مردم نمی شود. قطعا مرز میان شوخی و نژادپرستی بسیار باریک است.

Amoo (‘Uncle’) Poorang

Is it ok to entertain children at the expense of linguistic minorities? That was the question I asked myself a couple of months ago when I was watching a kids’ show on Iranian TV. In the show, a performer was entertaining a large group of 5-8-year-olds by clowning around and performing silly tricks. One aspect of his silly, bumbling and supposedly funny act was that he spoke Persian with a phoney Gilaki accent.

Gilaki is one the languages of northern Iran and genetically related to Persian, Kurdish, Talysh, Baluchi and other Iranian linguistic varieties. Gilaki shares most consonants with Persian, but has different vowels. You can learn more about Gilaki here and here.

What does a performance such as the one just described achieve? At one level, it makes children laugh. At another level, it perpetuates ethnic stereotypes and inculcates linguistic ridicule in children. Ethnic jokes heaping ridicule not only on Gilaki speakers but on anyone speaking Persian in a way other than the Tehrani standard are widespread in Iran. It is also a practice that causes widespread resentment among different ethno-linguistic minorities. In this context, one has a right to ask why such linguistic stereotyping should be officially endorsed on state TV and particularly in a show directed at the next generation? Shouldn’t our media serve to overcome ethnocentrism and to unite the nation around our common cultural heritage? Providing entertainment does not provide a license to fan hatred and misunderstanding among people. There is indeed a fine line between humour and racism.